11 Ways to Die.

3.

You're on top of the world,
have millions of plans,
finally feel strong,
but you don't understand
where this creeping, tired feeling is coming from.

You're a brave woman, and you
refuse to lose,
but people around you get scared & confused.

They say it's everywhere,
you're up for a trial,
it's the beginning of the end,
the clock-dial is ticking ...
and all you can do
is wait for the picking
and try see it through,
even though you know it's a
battle you are going to lose.

It's time to be tough,
you know you are strong,
but it's just not enough,
and of course it's unfair,
for something like this you can never prepare ...

But somehow you stay brave
and unafraid of death,
positive 'till the end,
'till the very last breathe.

11 Ways to Die.

2.

you lost your job
the wife is gone
there's no one left
to hear your song
sitting on your chair
at the table
in despair
you realize there's no one there
to hear your vow
and decide to do it
here and now

you fetch a rope
and tie a knot
gone insane
you've lost the plot
you tie it to
the kitchen door
around your neck
leap out the window
and hit the deck

11 Ways to Die.

   1.

Crossing the road you see a child with
        its mother by its side,
she smiled, mother seems distressed,
       looks around,
grabbing the kid so its safe and sound.

She starts to cry and holds on tight
       running quickly to the other side
where she turns around
      and pushes the girl onto the ground.

Angrily she kicks the child who
      sobs in pain,
whirls around on the road
      again,
pushed by her mothers blow, a truck
     screeches & approached the show,
the driver sees the scene and knows
     the woman is intentionally
keeping the baby down, he tries to
     break but it's too late,
the mother's angry hand in fate
     has killed the girl who lies unfurled
in a puddle of blood, broken and
    curled.

She stares around,
    tears stop their flow,
instead her hand reaches down below,
    gets out a gun she puts to
her mouth,
    without a doubt
she kills herself,
    falls over the little girl as
their bloods join in a sea of red,
    the driver stands in shock and awe,
not believing what he just saw,
    his poor life will never be the
same again,
   after this fateful day,
in Beautiful May.
 

Voor Jou

Ik schrijf een tekst voor jou, over sprookjes in vreemde landschappen met kleuren die we niet kennen, vliegende elfjes met vlinders van verliefdheid ...

Ik dacht het niet! Wat is er mis met een beetje realisme, praten over politieke idealen die onze vrijheid van meningsuiting op het spel zetten alsof het vier op een rij is, een kinderspel tussen twee kleuren, rood begint maar blauw wint, terwijl de rest toekijkt hoe de steentjes zich opstapelen en de muur langzaam om ons heen staat, niemand meer toelaat, tot we beetje bij beetje stikken in onze eigen kots, als maatschappelijk verslaafde junks, hooked on television, and stuff, and clothes, and shoes, and videogames and luxurious food articles from the Albert Heijn. Commodificatie is onze religie, je kan wel zeggen van niet, maar we weten allebei dat het wel zo is. God is Macht; Macht is een dierlijke eigenschap. Wij zijn allemaal alpha leeuwen in het koninkrijk van het Wilde Westen. Er was ooit een tijd van gemeenschappelijk gedrag, tot iemand met een hek aan kwam en zei "Dit is van mij! En als ik jou hier zie, dan schiet ik je DOOD!".

28.08.2009

You hover on the narrow edge,
        tipping Back and Forth,
Ready to leap down flying past
        foggy windows where
families sit and wait, ready for
        their next Day of Work.
Resting on the swaying branch
       moving Up and Down
you can hear a thousand leaves
       Rush and Rumble in the Wind.

A raindrop falls and you can see
      a Reflection, blinking.
The leaf weighs down heavily, almost
     ready to release the drop, it
hangs Magnetized, oscillating into shape.
     It falls like a tear, and you dive
to follow its journey down, staring
     straight through the water everything
Magnifies out of proportion until
     it smashes violently joining a
million other drops in a sea of rain.
 
   

23.09.2009

I will write you a rhyme,

he said, that will Change

your Life. My words

Soothe the Mind & I'm sure

I can Help you with your 

Inner Strife that comes with 

age I'm afraid the moment

of Confrontation cannot be

Delayed, it's a moment you

will have to face Without

the Fear I can see in 

your Eyes - they'll eat 

you alive, it's what they're

paid for.

He looked at her with Strong-

willed eyes and (she) knew he

Understood.

I know you want to Change

the World but don't blame your-

self, you are right, it's a 

Strange & deranged place but

don't leave with haste, things

have a way of being o.k,

and some people aren't that

bad. The Church is a fraud,

let that be a fact - Religion

is simply a Vision of Lies, a

Book to Distract from the Real

truth of Life. Most are kept

Dumb and don't know where

they're from and think we're

all gifts from God and Darwin's

a Fool.

So close your eyes for a 

sec and imagine No Wars and

No Guns and No Hate and

think for a minute about all

Twists of Fate that got us

to this place - Never let your

mind go to waste and Never

be ashamed of your Imagination

so Great ...

Now I look in your eyes

and see No signs of Fear, and

I know that you're near to 

being Prepared for going out

there without being scared of

all those people that Bite.

So be a Brave Girl, he said,

and listen some more, for I

am not done unfurling 

the Truth. My Truth .. the Truth,

it's all interpretation, subjective

as hell.

Wherever you go and Whoever

you speak, take my advice,

and take all critique honest

to Heart, but don't let it

hurt you, he said. You

are a Beautiful girl with

Brains in her head, who

Shan't be mislead or

treated unfair - and Never forget

who you Really are.

I told him he didn't have a very

Strict rhyme scheme, to which

he replied, it's Irrelevant my dear,

whether I speak in rhyme or 

I don't, it's clear to me you've 

Missed the point and I'm sorry to 

see, I hope you've listened to

me whether I'm rhyming or

not. Words are like Life,

either they Flow or they don't

and if you decide to Ride

the wave you better feel

the Heat and taste the

Sea, instead of worrying

about people on Shore,

like me. Your life is yours,

and yours alone, until at one point, it too

is Gone.

So my dear friend, learn

from this old man and please

Act your age and Don't be

afraid of being a child.

You live only once and when

you are Young you want to

be Old, but believe me, 

when you are Old, you

want to be Young.

Quote (De Opkomst van de Tegencultuur p. 57)

¨Une révolution quie demande que l´on se sacrifice pour elle est une révolution à la papa¨

Hoe vaak moet je op je bek gaan

om te begrijpen dat het fouten zijn 

die je maakt.

Hoe vaak stoot je jezelf tegen dezelfde

scherpe tafel hoek in het donker

wanneer je s´nachts naar de wc

gaat, half slapend,

voor dat je weet waar de tafel staat?

Of zijn het de fouten die jou

maken. Ben jij iemand die liever

zo nu en dan een kapot

scheenbeen heeft, dan de route

uitstippelen die je foutloos kan

lopen. Is het leven saai zonder

blauwe plekken?

De Boeddha zat rustig in alle stilte op zijn nederige troon na te denken over de vraag van het leven en de dood. Om hem heen vielen bommen en granaten en verkruimelde de stad langzaam maar zeker als stenen die de zee tot zand verpulvert. De gierigheid van de nieuwe, moderne mens was onverwoestbaar en als een ziekte verspreid onder oud en jong. Hij bleef rustig zitten en genoot van de stilte in zijn eigen hoofd, weg van alles wat de wereld verzuurde als oude melk op een warm terras in de zon.Verdwaald in zijn eigen wereld, afgesloten van de rest van de wereld. Honderden jaren bleef de Boeddha in kleermakerszit zitten tot zijn huid van leer leek en zijn eens rijke kledij gemaakt van de fijnste stoffen grijs en verdund over zijn magere lichaam hingen. De natuur om hen heen won en op een dag stierf de laatste mens, alleen en ongelukkig. Boeddha werd wakker toen een vlinder op zijn hoofd landde en in zijn oor fluisterde dat hij eindelijk alleen was met de natuur. Als de laatste mens die deze wereld bewandelde liep hij over de bergen en door de dalen tot hij op een dag aan zijn moeder dacht en haar miste. Ineens voelde hij zich eenzaam en had hij spijt.

Wild in Gevangenschap

Ingetogen Losbandigheid

Enthousiast met Tegenzin

Het Beperkte Wilde Westen

Afhankelijk maar toch Vrij

De tegenstrijdigheden van het leven zijn voor een denkend wezen overal te vinden, in ieder woord schuilt een andere betekenis, achter iedere deur is een andere deur, iedere oplossing roept een nieuw probleem op. Ieder moment is weer een nieuwe reis van onwetendheid - de reis op zoek naar kennis en herkenning. Dat is de reis van het leven.

Schrijven.

¨Af en toe is kijken naar een lege pagina rustgevend en misschien toch niet zo erg ...¨

Dat is wat hij dacht toen hij weer alleen achter zijn bureau zat, starend naar een leeg velletje papier. Hij was schrijver. Ik zeg was omdat hij al een lange tijd niks heeft kunnen schrijven. Hij was het soort schrijver die over zijn leven roddelde en de mensen om hem heen observeerde om vooral naar hun negatieve karakter eigenschappen te gluren en die te verwerken in een negatief verhaal. Hij omhelsde een eenzaam bestaan en putte zijn wilskracht uit de gedachte dat, ook al hij geen vrienden had, de pen en het papier met zijn geest toch een spannende driehoeksverhouding hadden. Zijn frustratie is daarom volkomen begrijpelijk en zijn positiviteit betreft het lege vel papier op zijn bureau benoemenswaardig. Er was een vrij simpele reden voor het tekort aan inspiratie en de vingers konden worden gericht naar zijn eenzaamheid. Hoe kon hij immers mensen observeren als hij geen mensen zag?

De grote reis. Eindelijk is het zo ver, ik ga weg. Weg van hier. Weg van alle herinneringen, alle verbindingen tussen mijn ziel en de hartkloppingen van andere. Losweken van dat emotionele gedoe en al die hebberige mensen die mijn leven vullen en zogenaamd compleet maken. Op reis gaan voor mijzelf, een ontdekkingsreis. De grote reis die mijn leven weer betekenis gaat geven. Het is een hoge eis, ik weet het, en ik moet er zeker voor zorgen dat mijn geluk er niet van af gaat hangen. Een wijze man zei ooit, zet niet al je chips op één kleur, en dat is precies wat ik nu wel ga doen! Ik weet nu al dat ik alles ga vinden waar ik naar op zoek ben en de puzzel stukjes eindelijk een plekje kan geven. Ik stap op de trein en laat de deuren achter mij dichtgaan, ik sluit me af van de donkere, drukke, kloppende sferen van de grote stad en zeg dag tegen al die doelloze zielen die dwalen over de onbelichte paden in het onoverzichtelijke doolhof. Gelukkig kan ik wegrennen.

Soms denk ik de raarste, ziekste dingen alleen omdat ik wil weten hoe het voelt om zo te denken, maar als iemand mijn gedachten dan zou lezen zou die persoon mij niet willen kennen.

31.03.2010

The sour faces burn a hole in my soul.

Been left out too long.

Stale air, thick with ignorant, blissful egocentrism polute abandoned streets late at night. Bad energy left lingering from today´s afternoon; feels like a prison, the commercial, commodified cage blurs our vision, you can buy reality rather than live it.

What´s the difference?

Sour faces walk the street on their way to the future, forgetting to pay attention to today. Tomorrow never comes, the sour faces wouldn´t be sour if they realized where they were going.

A Fallacy of Broken Dreams.

Sour faces should be smiling, breathing the fresh scented air feeling the breeze tickle the small hairs on their arms. Strangers eyes locking ...

Communication without words, unafraid, no boundaries. Love at first sight. Sweet smiling faces.

31.03.2010

De zure blik op de ontelbare gezichten die langs ons lopen brand een gat in mijn ziel.

De zure gezichten van al die mensen verpletten het geluk van anderen.

Boosheid om niets wanneer je oog per ongeluk op iemand valt. Starend naar de lucht tussen jullie. Staren mag niet meer. Lachen ook niet.

De zure blikken zijn onderweg naar hun toekomst zoekend naar Het Doel dat ze moeten bereiken voordat de uiterste houdbaarheidsdatum is verstreken. Voor het te laat is, moeten ze op de stoep staan en de bel indrukken. Voordat de hand uit de lucht komt, je oppakt en meeneemt. Voordat het te laat is.

Op Tijd, op Tijd ... op Tijd.

Heb Haast, heb Haast ... heb Haast!

Geen tijd om om mij heen te kijken en aan de bloesem te ruiken.

De bloesem is niet meer belangrijk.

Here Comes the Sun

They were sitting in the back garden. It was mid-summer and still quite warm outside even though it was so early in the morning that the sun was still hiding. The full moon´s glare made the garden look quite eerie. The table they sat at proudly honoured signs of a wild night, in fact, there was hardly any table left. Empty glasses, overflowing ashtrays, notebooks, drunken scribbles, a wealthy pile of hash, skins, roach, pens, an almost empty bottle of whiskey, wine, empty, squashed beercans dirty with ash and cigaratte butts. This was an impressive sight considering there had only been just the two of them. Big black eyes boasted intriguing conversations. The pitch-black night was starting to brighten, the sun was on it´s way.

¨Look George, up, up, up!!!¨ He turned around and reached for the acoustic quitar leaning against the other side of the table and started to play.

George started humming, ¨here comes the sun ... dun, dun, dun¨

¨I quite like that! Cigarette?¨George asked as he reached for the pack, first sticking one in Eric´s mouth, lighting it and then supplying himself. For a second there was complete silence and they both concentrated on the early birds humming their morning song in the background ... 

¨It´s alright, innit? Moments like these, life isn´t as cruel as I thought it was¨ Eric sighed and doodled on the guitar.

Here Comes the Sun,

It´s Alright!

Voor Papa.

(Ramblings) Notes after having missed a night.

Freedom. Something we think we have. Take it for granted, like running Water and Bread. In some nations it´s true but in the ones it´s not, freedom is an illusion. You Pray & Pay but you´re not ... free ... don´t even know what it means. Tired at work, it´s become routine, fingering the flag as long as it wipes the sleight clean.

Forgiveness isn´t something to ask for, it doesn´t come for free, moral battles of loyalty is what makes the skin breathe.

People have great stories to tell you, all about life, insecurities they understand & still they ask for insidious delirium, foreign sounding words mock my inferior design, with care and compasion, no A* for you, failed with (compasion)

Crazy how to rhyme, impossible design of flow, uncompromized, no direction to go, en nu in het Nederlands, misschien ... niet mogelijk, moet (NU!) stoppen.

Shine on (You Crazy Diamond)

¨He´s like a beautiful stone, He is, like a gem ... Sorry I´m not so good with words, not like you are ... A Diamond! That´s it ... He´s like a Diamond! We met a long time ago, both quite young, he was so full of life. 

Somewhere along the line something happened to him, no one really understood or knew what went wrong but we all noticed. 

His beauty, his creativity, it all went weird, he turned in on himself. 

It´s hard to call a person crazy you know, who are we to label? 

Maybe we´re the crazy ones. Anyhow, he kinda disappeared. Every once in a while someone would see him, but there was never again any communication. 

I never stopped loving him ...¨

¨Don´t think I ever told anyone that!¨

Voor Papa.

A Laugh

One day I forgot how to laugh. It was a gradual change I noticed, I still found things funny but I couldn´t express it anymore, like my face muscles had frozen in a permanent frown, even my eyebrows, my nose ... Even my nose!

You wouldn´t expect a nose to have any meaningful contribution to the laughing process but, believe me, that day I found out that the subtlety of the nostral flare completed the kick of an honest, heart-felt laugh.

Freestyle to Music.

Writing on the Wall. Walking down the street, it is hot, the sun shines relentlessly down on us little people like ants in a mole hill.

Are you listening? Can you hear that, or am I the only one? I think you can, I can see a secret smile in your eye shine as your face reflects in my sunglasses. Just for a moment, a connecton, a feeling. You can hear my music. Our heart beats coincide. It´s warm. I´m going nowhere, your going in the opposite direction. Further and further away from each other. Alone again, strong oncemore, just me, the breeze, my energy, the music, the sunshine, everyone else against me. Gotta love it.

Been walking for hours, days, months ... My whole life. The soals (souls) of my feet are hardened, cracked. It doesn´t hurt anymore. Walking is just an idea, it´s become what I do, I walk my life away, looking for others to share the weight, others walking my Way, a Path, a Road to nowhere, everywhere ... It´s all the same, walking in circles around the same building for hours, months, years.

My path is a trench. A trench other people jump over because they don´t dare cross it.

.. Muis ..

Er loopt een muis door mijn huis

 Ik hoor haar knagen achter in de

 hoek, onder die plank bij de

 platen. Ik geloof dat ik bang ben

 voor muizen, maar ach, het

zijn ook maar kleine diertjes die

honger hebben en uit hun huis zijn 

gejaagd door de boormachines op

straat net zoals wij.

Ready to go?

The never ending, somewhat nefarious

process of getting ready to go outside can be

such a daunting process that it is sometimes

easier to simply say "no".

The Egg

So I was sitting in my egg, minding my own, private business, when a young gentleman offers his apologies and asks whether he's allowed to join me in my egg. I stare at him with the blankest eyes I could throw, think for a second or three, and reply that "of course you can!" it is after all a public egg and who am I to refuse him entry. My only demand was that he had to sit on the far end so, if anything awkward happened in our safe egg space I am the one who can escape before him. (It's only fair, right? A little selfish perhaps but who is he to invade my private space egg anyway?) I climb out, move my stuff as to make some room for his stuff and he climbs in, offering me a dull glance as he shuffles into the egg and makes himself comfortable. I climb back in, slightly confused as to whether or not I made the right decision letting a stranger into my egg, but I try and ignore my instincts and get on with it.

He sits restlessly and I can hear his thoughts planning devious attempts at bonding with me in this egg. He offers me some water, shuffles some more, I inhale deeply and smell the musty odor (is it alcohol or just the smell of not having showered or washed his clothes on a regular basis?)  radiating from him and pulsating through this once so peaceful and safe egg-space I found. I wish someone would come and save me from this awkwardness and quickly I realize it is time for me to save myself. Secretly I plan a cunning escape route, soundlessly I gather my possessions, apologetically I pardon myself, and as I grab my belongings and drop half the contents, I refuse to let him help me, and swiftly I run away from the egg I so proudly found and felt secure in. Whatever ...  I guess there are plenty of other eggs in the sea.